Kıpır kıpır bir sabah, ormanın derinliklerinde, Yemek Sepeti sırtında taşıdığı mis kokulu Yemek ile yola koyulmuştu. Yemek, taze pişmiş bir ekmek parçasıydı; dışı altın sarısı, içi yumuşacık ve buğday kokusuyla doluydu. Yemek Sepeti ise eski, ama sağlam bir hasır sepetti; kenarları biraz yıpranmış, ama içindeki neşeli enerji hiç eksilmemişti. İkili, patikanın kıvrımlarında ilerlerken, Market de onlara katılmak için aceleyle yuvarlanıyordu. Market, tekerlekli bir alışveriş arabasıydı; parlak kırmızı gövdesi ve gıcır gıcır tekerlekleriyle her zaman maceraya hazırdı. Bu üç arkadaş, sıradan bir gezintiye çıkmamışlardı. Bugün, Sihirli Patika’nın ucunda saklı olduğu söylenen bir hazineyi bulmak için yola çıkmışlardı.
Orman, sabahın erken saatlerinde gizemli bir sessizlikle kaplıydı. Yemek, sepetin içinde hoplayıp zıplarken, “Bu hazine ne olabilir sence?” diye sordu. “Belki bir altın kap kacak takımıdır! Ya da sonsuz lezzet veren bir baharat torbası!” Yemek Sepeti, hasır örgüleri arasında hafifçe gıcırdayarak güldü. “Ne olursa olsun, bu patika bizi şaşırtacak. Duyduğuma göre, Sihirli Patika’da her adımda beklenmedik şeyler olur.” Market ise tekerleklerini hızlandırarak öne geçti. “O zaman ne duruyoruz? Hadi, gidelim! Macera bizi bekliyor!”
Patika, ormanın içinden kıvrılarak uzanıyordu. Ağaçların dalları, gökyüzünü örten bir tül gibiydi ve güneş ışınları yaprakların arasından süzülerek yere altın benekler serpiyordu. Yemek, sepetin kenarından dışarı bakarken, “Bu yer çok güzel, ama biraz da ürkütücü,” dedi. Gerçekten de, patika ilerledikçe tuhaf sesler duyulmaya başlamıştı. Uzakta bir hışırtı, yakında bir çıtırtı… Market, cesur bir tavırla, “Korkacak bir şey yok! Biz üçümüz birlikteyken her şeyin üstesinden geliriz!” diyerek tekerleklerini daha hızlı çevirdi.
Bir süre sonra, patika bir anda genişledi ve önlerinde devasa bir taş köprü belirdi. Köprünün altında, köpüklü bir nehir çağlıyordu. Ancak köprünün girişinde, yosun kaplı bir taş heykel duruyordu. Heykel, bir tilkiye benziyordu ve gözleri pırıl pırıl parlıyordu. Yemek Sepeti, duraksayarak, “Bu heykel… sanki canlı gibi,” dedi. Tam o sırada, heykelin gözleri kıpırdadı ve bir ses yankılandı: “Sihirli Patika’ya hoş geldiniz! Hazineye ulaşmak istiyorsanız, üç bilmeceyi çözmelisiniz. İlk bilmece: Ben ne sıvıyım, ne katıyım, ama her yemeği lezzetlendiririm. Nedir bu?”
Yemek, heyecanla zıpladı. “Bu kolay! Baharatsın!” dedi. Ancak heykel başını salladı. “Hayır, küçük ekmek. Cevap, tuz.” Yemek Sepeti, Yemek’e bakarak, “Biraz sakin ol, acele etme,” dedi. Market ise tekerleklerini yere sürterek, “Tuz mu? Tabii ya, market raflarında en çok aranan şeylerden biri!” dedi. Heykel, memnun bir şekilde gülümsedi ve köprünün girişi açıldı. Üç arkadaş, neşeyle köprüden geçti, ama içten içe bilmecelerin daha zorlaşacağını biliyorlardı.
Köprünün ötesinde, patika bir anda daraldı ve etrafı devasa mantarlarla çevrili bir alana dönüştü. Mantarlar, gökyüzüne uzanan kuleler gibiydi ve bazılarının şapkalarında minik ışıklar yanıp sönüyordu. Yemek, “Burası bir mantar ormanı!” diye haykırdı. Ancak o sırada, mantarların arasından bir gölge belirdi. Bu, dev bir salyangozdu; kabuğu rengarenk spiral desenlerle kaplıydı ve gözleri meraklı bir şekilde arkadaşlara bakıyordu. “Sihirli Patika’nın ikinci bilmecesini soracağım,” dedi salyangoz, yavaş ama kararlı bir sesle. “Ben bir yiyeceğim, ama kimse beni tek başına yemez. Çorbada, salatada, yemekteyim. Nedir bu?”
Yemek, bu kez daha dikkatli düşünerek, “Soğan olabilir mi?” dedi. Salyangoz, kıkırdayarak, “Doğru! Soğan, hiçbir yemeğin başrolü olmaz, ama her yemeği güzelleştirir.” Market, gururla tekerleklerini havaya kaldırdı. “Harika iş, Yemek! Hadi, devam edelim!” Salyangoz, yollarını açtı ve mantar ormanının derinliklerine doğru ilerlediler.
Ancak mantar ormanının sonuna geldiklerinde, patika bir uçurumun kenarında bitiyordu. Aşağıda, sisle kaplı bir vadi uzanıyordu. Uçurumun ötesinde, altın bir ışık parlıyordu; hazine orada olmalıydı! Ama uçurumu geçmek için bir yol yoktu. Yemek Sepeti, etrafına bakınarak, “Burada bir şeyler olmalı… Sihirli Patika’nın bir numarası daha,” dedi. Tam o sırada, yerden bir sarmaşık fışkırdı ve hızla büyüyerek uçurumun diğer tarafına bir köprü oluşturdu. Ancak sarmaşık, titreyerek, “Son bilmeceyi çözmeden geçemezsiniz,” dedi. “Ben bir eşyayım, mutfakta kralım. Yemekleri taşırım, ama kendim yemem. Nedir bu?”
Market, hemen atladı: “Bu bir yemek sepeti!” Yemek Sepeti, şaşkınlıkla, “Hey, bu benim!” dedi. Sarmaşık, gülerek, “Doğru cevap! Geçebilirsiniz.” Sarmaşık köprü sağlamlaştı ve üç arkadaş, dikkatlice karşı tarafa geçti. Altın ışık, bir mağaranın girişinden sızıyordu. İçeri girdiklerinde, karşılarında dev bir sandık duruyordu. Sandığın kapağı, tılsımlı sembollerle kaplıydı ve açılması için bir anahtar gerekiyordu.
Yemek, sandığa yaklaşarak, “Anahtar nerede olabilir?” diye sordu. Market, tekerleklerini çevirerek mağaranın içini taradı. “Belki bir yerde saklıdır!” dedi. Yemek Sepeti ise sakin bir şekilde, “Bu Sihirli Patika. Belki anahtar, bizim içimizde.” O sırada, Yemek’in altın sarısı kabuğunda minik bir parıltı belirdi. Yemek, şaşkınlıkla, “Bu ne?” diye bağırdı. Parıltı, küçük bir altın anahtara dönüştü. “Sanırım bu macera, hepimizin içinde bir parça hazine taşıdığını gösteriyor,” dedi Yemek Sepeti.
Anahtarı sandığa yerleştirdiler ve kapak yavaşça açıldı. İçinde, pırıl pırıl parlayan bir mutfak seti vardı: altın kaşıklar, gümüş tabaklar ve her yemeği lezzetlendiren sihirli baharatlar. Ama asıl sürpriz, sandığın içinden yükselen bir ışıktı. Işık, üç arkadaşı sardı ve bir anda kendilerini ormanın girişinde, Yemek Sepeti’nin ilk buluştuğu yerde buldular. Ancak bu kez, Yemek Sepeti’nin hasır örgüleri altın ipliklerle parlıyordu, Yemek’in kokusu daha da büyüleyiciydi ve Market’in tekerlekleri artık hiç durmadan dönebiliyordu.
Yemek, neşeyle, “Bu hazine, sadece eşya değil… Birlikte geçirdiğimiz bu macera!” dedi. Market, tekerleklerini yere vurarak, “Kesinlikle! Artık her market alışverişi bir macera olacak!” Yemek Sepeti ise gülerek, “Hadi, yeni bir patika bulalım. Kim bilir, başka neler keşfederiz?” dedi.
Üç arkadaş, ormanın derinliklerine doğru yeniden yola koyuldu. Sihirli Patika, onların cesaretini ve dostluğunu sınamıştı, ama aynı zamanda onlara unutulmaz bir macera hediye etmişti. Ormanın içinde kaybolurken, bir sonraki maceralarını hayal ediyorlardı. Belki bir gün, başka bir patikada, başka bir hazine bulurlardı. Ama şimdilik, sadece yolun tadını çıkarıyorlardı.