Göklerin mavisiyle örtülü bir sabah, Büyülü Orman’ın derinliklerinde bir Yemek Sepeti hafifçe sallanarak uyandı. Rüzgârın nazik dokunuşu, onun hasır örgülerini gıdıkladı. Yemek Sepeti, içinde taşıdığı Yemek’in kokusunu içine çekti. Yemek, bu sabah taze pişmiş bir elmalı tarttı; tarçın kokusu etrafa yayılıyor, altın sarısı kabuğu sabah güneşinde parlıyordu. Yemek Sepeti, Elmalı Tart’ı korumak için sıkı sıkı kapanmış, ama içindeki heyecanı bastıramıyordu. Bugün sıradan bir gün olmayacaktı. Çünkü ormanın ötesinde, Market’in onları beklediğini hissetmişti.
Market, Büyülü Orman’ın kenarında, renkli raflarıyla her zaman capcanlı bir yerdi. Sebzeler, meyveler, baharatlar ve daha neler neler… Market’in ruhu, bu çeşitliliğin içinde saklıydı. Ama bugün, Market’in rafları alışılmadık bir şekilde titriyordu. Sanki bir macera, onun sağlam taş duvarlarını bile sarsmak için geliyordu. Yemek Sepeti, Elmalı Tart’ı sırtında taşırken, Market’e ulaşmak için ormanın derinliklerine doğru yola koyuldu.
Büyülü Orman, sıradan bir yer değildi. Ağaçların dalları konuşur, rüzgâr şarkılar fısıldar, yerdeki taşlar bile bazen yer değiştirirdi. Yemek Sepeti, patikanın başında durdu ve Elmalı Tart’a, “Hazır mısın? Bu orman, her adımda sürprizlerle dolu,” dedi. Elmalı Tart, altın sarısı kabuğundan sıcacık bir buhar yükseltirken, “Tabii ki hazırım! Market’e ulaşmalıyız. Orada bir şeyler oluyor, hissediyorum!” diye yanıt verdi. Yemek Sepeti, hasır örgülerini gıcırdatarak yola koyuldu.
Patika, önce düz ve sakin görünüyordu. Ama ormanın büyüsü, hiçbir şeyi basit bırakmazdı. İlk sürpriz, Dev Mantar Çemberi’nde karşılarına çıktı. Kocaman, kırmızı benekli mantarlar bir daire oluşturmuş, ortalarında pırıl pırıl bir gölet parlıyordu. Yemek Sepeti, göletin kenarına yaklaşırken suda kendi yansımasını gördü. Ama yansıma, sadece bir Yemek Sepeti değildi. İçinde bir sürü başka Yemek vardı: koca bir kase çorba, renkli salatalar, hatta bir tabak köfte! “Bu ne böyle?” diye mırıldandı Yemek Sepeti. Elmalı Tart, “Büyülü Orman’ın hilesi bu! Gölet, içindeki arzuları gösterir. Ama dikkatli ol, ona kapılırsan yolunu kaybedersin.”
Yemek Sepeti, Elmalı Tart’ın uyarısını dinledi ve gölete fazla bakmadan yoluna devam etti. Ancak mantarların arasından bir hışırtı duyuldu. Aniden, bir grup yaramaz sincap belirdi. Bu sincaplar, Büyülü Orman’ın en afacan yaratıklarıydı. Liderleri, fındık kralı Fisko, kuyruğunu sallayarak Yemek Sepeti’ne yaklaştı. “Ooo, ne güzel koku bu!” dedi, Elmalı Tart’ın tarçın kokusunu içine çekerek. “Bunu bize verseniz ya?” Yemek Sepeti, kapağını sıkıca kapattı. “Bu Elmalı Tart, Market’e gidiyor. Size verecek bir şeyimiz yok!” dedi kararlılıkla.
Fisko ve sincaplar, pes etmeye niyetli değildi. “O zaman bir yarış yapalım!” diye önerdi Fisko. “Eğer bizi geçerseniz, yolunuza devam edersiniz. Ama kaybederseniz, o tart bizim!” Yemek Sepeti, Elmalı Tart’a danıştı. “Ne dersin? Hızlıyız, değil mi?” Elmalı Tart, “Hadi bakalım, gösterelim onlara!” dedi neşeyle. Yarış, mantar çemberinden başlayıp, ormanın en yüksek ağacına kadar sürecekti. İlk varan kazanacaktı.
Yarış başladı! Sincaplar, ağaç dallarından zıplayarak hızla ilerliyordu. Yemek Sepeti ise patikada kayar gibi hareket ediyor, hasır örgüleri rüzgârda dalgalanıyordu. Elmalı Tart, “Daha hızlı, daha hızlı!” diye bağırırken, Yemek Sepeti tüm gücünü topladı. Ancak sincaplar, dallardan dallara atlayarak öne geçti. Tam umutlar tükenmek üzereyken, Yemek Sepeti bir fikir buldu. “Tart, kokunu sal!” dedi. Elmalı Tart, tarçın ve elma kokusunu tüm ormana yaydı. Sincaplar, bu muhteşem kokuya dayanamadı ve bir an durup kokuyu takip etmeye başladılar. Yemek Sepeti, bu fırsatı değerlendirip ağaca ulaştı ve yarışı kazandı!
Fisko, kuyruğunu yere vurarak, “Pekâlâ, kazandınız. Ama bir dahaki sefere bu kadar şanslı olmayacaksınız!” dedi ve sincaplar ormanın derinliklerine kaçtı. Yemek Sepeti ve Elmalı Tart, nefes nefese gülerek yola devam etti. Ancak orman, daha fazla sürprizle doluydu.
Bir süre sonra, patika bir uçurumun kenarına geldi. Uçurumun ötesinde, Market’in renkli çatısı görünüyordu. Ama aralarında, derin bir vadi ve sallanan bir ip köprü vardı. Köprü, eski ve gıcırdayan iplerden yapılmıştı. Yemek Sepeti, “Bu köprü pek güvenilir görünmüyor,” dedi. Elmalı Tart, “Başka yol yok. Cesur ol, geçeceğiz!” diye cesaret verdi. Yemek Sepeti, kapağını sıkıca kapatarak köprüye adım attı. Her adımda ipler sallanıyor, rüzgâr köprüyü bir o yana bir bu yana savuruyordu. Tam ortasına geldiklerinde, bir gölge belirdi. Uçurumun kenarında, dev bir kartal duruyordu. Gözleri Elmalı Tart’ın kokusuna kilitlenmişti.
“Bu tartı bana verin, yoksa bu köprüden geçemezsiniz!” diye kükredi kartal. Yemek Sepeti, paniğe kapılmadı. “Elmalı Tart, Market’e ulaşmak zorunda. Onu sana veremeyiz,” dedi. Kartal, kanatlarını çırparak köprüyü daha da salladı. Ama Elmalı Tart, “Dur, bir fikrim var!” dedi. “Kartal, sana bir dilim tart verebiliriz, ama sadece bir dilim!” Kartal, bu teklifi düşündü ve kabul etti. Yemek Sepeti, kapağını hafifçe araladı ve Elmalı Tart, bir dilim tartı kartala uzattı. Kartal, tartı yedi ve gözleri parladı. “Bu harika! Artık yolunuza devam edebilirsiniz,” dedi ve uçarak uzaklaştı.
Köprüyü geçtikten sonra, Yemek Sepeti ve Elmalı Tart rahat bir nefes aldı. Market’e artık çok yakındılar. Ancak orman, son bir sınav daha hazırlamıştı. Patikanın sonunda, dev bir labirent belirdi. Labirentin duvarları, dikenli sarmaşıklardan yapılmıştı ve her köşede garip sesler yankılanıyordu. Yemek Sepeti, “Bu labirenti geçmezsek, Market’e ulaşamayız,” dedi. Elmalı Tart, “O zaman dikkatli olalım. Sarmaşıklar canlı gibi görünüyor.”
Labirente girdiklerinde, sarmaşıklar gerçekten hareket etmeye başladı. Yemek Sepeti’nin etrafını sarmaya çalıştılar, ama Yemek Sepeti hızlıca manevra yaparak kurtuldu. Elmalı Tart, “Kokumu kullan! Sarmaşıklar kokuya duyarlı olabilir!” dedi. Yemek Sepeti, kapağını hafifçe araladı ve Elmalı Tart’ın tarçın kokusu labirente yayıldı. Sarmaşıklar, kokuya kapılıp bir anda hareketsiz kaldı. Yemek Sepeti, bu fırsatı kullanıp labirentin çıkışına ulaştı.
Sonunda, Büyülü Orman’ın sınırında Market’in renkli rafları göründü. Market, onları büyük bir sevinçle karşıladı. “Elmalı Tart! Yemek Sepeti! Sonunda geldiniz!” dedi. Raflarında eksik olan bir şey vardı: Büyülü Orman’ın en güzel Yemek. Elmalı Tart, Market’in en özel rafına yerleştirildi ve tüm orman sakinleri, bu muhteşem tartı tatmak için Market’e akın etti.
Ancak macera burada bitmedi. Market, Yemek Sepeti’ne ve Elmalı Tart’a bir sır verdi. “Büyülü Orman’ın derinliklerinde, bir hazine var. Bu hazine, sadece en cesur Yemek Sepeti’nin bulabileceği bir şey. İçinde, tüm Yemek’lerin sırrını taşıyan bir tarif kitabı saklı.” Yemek Sepeti ve Elmalı Tart, göz göze geldi. “Ne dersin?” dedi Yemek Sepeti. Elmalı Tart, “Hadi, yeni bir maceraya!” diye yanıt verdi.
Böylece, Yemek Sepeti ve Elmalı Tart, Market’in renkli raflarını arkalarında bırakarak yeni bir maceraya doğru yola çıktı. Büyülü Orman, onları daha ne sürprizlerle bekliyordu, kim bilir?